Press "Enter" to skip to content

Duch Święty i przykazania

Na drogach umieszczone są drogowskazy oraz różne oznakowania. Jest to bezcenna pomoc, która pomaga prawidłowo poruszać się i chroni przed różnymi niebezpieczeństwami. Ten  obrazek sytuacji drogowej stanowi bardzo dobrą metaforę życia ludzkiego. Można powiedzieć, że życie jest jedną wielką drogą. Niejednokrotnie pojawia się pytanie, jaki kierunek w danej sytuacji obrać; co można,  a czego nie można robić?  W tym poszukiwaniu, warto uświadomić sobie istnienie Jezusowych przykazań oraz miłości Ducha Świętego. To prawdziwie święte drogowskazy i oznakowania, które pomagają poruszać się po drodze życia zgodnie z Wolą Bożą. Pozostaje jednak wielka trudność właściwego „posługiwania się” tymi wskazaniami.  Niestety, bardzo łatwo wpaść w dwa złudne uproszczenia. Wtedy zamiast dotrzeć do celu człowiek znajdzie się na bezdrożach lub po prostu nie tam, gdzie trzeba. 

Pierwsze uproszczenie polega na sprowadzeniu wszystkiego jedynie do przykazań, które są postrzegane tylko jako formalne przepisy zakazowo-nakazowe. Nie ma tu miejsca na rozpatrywanie indywidualnych sytuacji. Na piedestale jest „myślenie sztampowe”, czyli raczej myślenia nie ma; w praktyce obowiązuje realizacja otrzymanego wdrukowania „dobrego postępowania”. Przykazania zostają utożsamione z zestawem „zimnych” reguł, które trzeba niewolniczo przestrzegać. Nie ma tu miejsca na przykazania rozumiane jako „wcielenie miłości”. Powoływanie się na Ducha Świętego, z założenia, traktowane jest jako wysoce podejrzane. Duch Święty funkcjonuje w tej postawie jako „puste pojęcie”, którego w konkretnych zachowaniach i decyzjach nie bierze się pod uwagę.  

Druga redukcja jest wyrazem przeciwstawnej postawy. Tym razem odniesienie do Ducha Świętego zajmuje centralne miejsce. Często padają słowa: „Pan mi powiedział”. Silny akcent pada na konieczność „żywego rozeznawania” każdej sytuacji życiowej. Przykazania zyskują w praktyce negatywny status, jako abstrakcyjne zasady. Wysokie notowania ma postawa miłości, która wszystko usprawiedliwia. Miłość i Duch Święty są tu jednak rozumiane zasadniczo tylko jako „dobre uczucia i emocje”. Głos wnętrza staje się jedynym środkiem do odczytywania takiego „emocjonalnego” Ducha Świętego. Przykazania przeobrażają się w rozmazane widoki na horyzoncie lub w uciążliwe ograniczenia, które należy przezwyciężyć na drodze do wewnętrznej wolności. 

Niestety te dwie postawy są sprzeczne z nauką Jezusa. Chrystus bardzo mocno wskazuje na ścisły związek miłości, przykazań i Ducha Świętego. Będziemy poruszać się prawidłową drogą życiową, jeżeli te trzy rzeczywistości będą stanowiły spójną jedność w całokształcie przeżyć i myśli. „Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze, Ducha Prawdy” (J 14, 15-17). 

Na podstawie tej wypowiedzi, warto wyróżnić trzy etapy w odczytywaniu właściwego postępowania w życiu. Najpierw bardzo ważne jest, aby wyzwolić w sumieniu szczere pragnienie miłości. Chodzi o wypływającą z głębi serca szczerą motywację, która jest wołaniem: „Pragnę kochać”. W grę wchodzi jedynie czysta intencja. Drugim etapem jest spojrzenie na Jezusowe przykazania jako najwyższe kryterium dobra i zła. Chodzi o całokształt nauczania, zapisany w Piśmie Świętym. Oczywiście fundamentem jest Dziesięć przykazań. Szczególne światło płynie ze słowa Jezusa, które zapisane jest w Ewangelii. Troska o respektowanie Ewangelii otwiera serce na obecność Ducha Świętego, którego na prośbę Jezusa udziela Bóg Ojciec. Jest to trzeci etap, gdzie Duch Święty, jako Pocieszyciel i Dawca Prawdy,  sprawia, że przykazania są właściwie interpretowane w konkretnej sytuacji. Ta sama ogólna zasada często może być bowiem różnie realizowana, w zależności od zewnętrznych uwarunkowań i wewnętrznego stanu człowieka. 

Duch Święty daje doświadczenie wewnętrznego pokoju i radosne przekonanie o byciu na drodze Prawdy. Jest to głębokie przekonanie w sumieniu, które w zgodzie z przykazaniami prawidłowo odzwierciedla Wolę Boga. 

Ks. Leszek Niewiadomski, eremita

Inne artykuły ArchiwumWięcej wpisów »