Press "Enter" to skip to content

„Przemeblowanie” w małym kościółku nad rzeką:ambona tylko do proklamowania Słowa Bożego!

Od I Niedzieli Adwentu w kościele rektoralnym Domu Księży Emerytów ( tzw.mały kościółek nad rzeką) w Kołobrzegu nastąpiło swoiste “przemeblowanie” prezbiterium.

-Nie ukrywam, że głównym powodem zmian był fakt, iż systematycznie wzrastająca liczna kapłanów w naszym DKE sprawiła zapotrzebowanie na kolejne miejsca siedzące w prezbiterium – mówi ks. Piotr Zieliński, rektor kościoła, który wedle Kodeksu Prawa Kanonicznego (kanon 562) odpowiada za sprawowane w kościele święte czynności (analogicznie do proboszczów w kościołach parafialnych). – Udało się nam połączyć względy praktyczne oraz wymagania przepisów liturgicznych, o których na łamach Biuletynu Duszpasterskiego przypomniał nam w lipcu br. ks. dr Jarosław Kwiecień, ceremoniarz katedralny z Koszalina .(poniżej fragmenty tekstu wyjaśnień Księdza Ceremoniarza). Wraz z początkiem nowego roku kościelnego, co zostało konkretnie podkreślone wobec naszych wiernych, chcemy, by ambona w małym kościele służyła tylko i wyłącznie do proklamowania Słowa Bożego, a ołtarz do sprawowania Liturgii Eucharystycznej. Obrzędy wstępne i obrzędy zakończenia każdej Mszy Świętej są prowadzone z miejsca przewodniczenia, które umieściliśmy po prawej stronie tabernakulum (stylowy pulpit z drewna mahoniowego zamówiliśmy w Mediolanie). W uroczystość odpustową ks. Andrzej Zaniewski pobłogosławi także nowe sedilia – ławy dla naszych kapłanów. Odtąd przy ołtarzu miejsce siedzące znajdzie czternastu prezbiterów. Nowe dębowe sedilia na wzór dotychczasowych, które pochodzą z lat 80-tych XX w. (zostały wykonane na Śląsku na zamówienie ówczesnego proboszcza parafii pw. św. Marcina ks. Mariana Michalika), przygotowuje p. Stanisław Rączkowski.– mówi ks. Piotr Zieliński.

Warto odnotować, że obecnie w dekanacie kołobrzeskim miejsca przewodniczenia z odrębnym pulpitem znajdują się jeszcze w kościele pw. Miłosierdzia Bożego oraz w kaplicy parafialnej w Grzybowie. Ze wskazówek ks. dra Jarosława Kwietnia, ceremoniarza katedralnego w Koszalinie:

AMBONA

Ambona w liturgii wydaje się elementem tak czytelnym i oczywistym, że nie zwracamy na nią większej uwagi. Może właśnie dlatego ostatnimi czasy ambona zdaje się tracić coś ze swej sakralności, a jej znaczenie teologiczne się spłyca. Warto zatem przypomnieć, czym ma być ambona w myśleniu Kościoła.

1. Godność ambony płynie z godności słowa Bożego, które jest z niej głoszone. To z tego powodu musi być ustawiona w takim miejscu, gdzie spontanicznie skupia się uwaga wiernych, a czytający i mówiący są dobrze widziani i słyszani przez wiernych (OWMR 309).

2. Winna być stała i nie może być zwykłym, przenośnym pulpitem (OWMR 309). Winna być stała, godna i okazała (Obrzędy błogosławieństw, 900). Ma być miejscem podwyższonym, stałym, dogodnym i okazałym (Ogólne wprowadzenie do lekcjonarza mszalnego, 32). Powinna też zostać odpowiednio przyozdobiona, stosownie do swojej struktury na sposób stały lub zależnie od okoliczności, przynajmniej w dniach uroczystych (Ogólne wprowadzenie do lekcjonarza mszalnego, 33).

3. Ponieważ ambona jest miejscem, z którego usługujący głoszą słowo Boże, z natury swojej winna być zarezerwowana dla czytań, psalmu responsoryjnego i paschalnego orędzia. Homilia zaś i modlitwa wiernych mogą być wygłaszane z ambony z racji ich ścisłego związku z całą liturgią słowa (Ogólne wprowadzenie do lekcjonarza mszalnego, 33).

4. Przed oddaniem do użytku winna też zostać pobłogosławiona (Obrzędy błogosławieństw, II, s. 49).

5. Godność ambony wymaga, by wstępował na nią tylko sługa słowa Bożego (OWMR 309). Nie ma tam zatem miejsca dla komentatora, kantora czy prowadzącego śpiew (Ogólne wprowadzenie do lekcjonarza mszalnego, 33), osób składających świadectwo, zachęcających do akcji charytatywnych, polityków z oficjalnymi przemówieniami, konferansjerów w ramach koncertów muzycznych, itp. Chodzi o to, że zarówno w czasie liturgii, jak i poza nią, ambona ma być czytelnym i przemawiającym znakiem.

6. Nie może być też miejscem obrzędów wstępnych czy obrzędów zakończenia (OWMR 50, 124; Obrzędy błogosławieństw, 881).

Oto kilka konkretnych postulatów.

Celem zadbania o sakralność ambony i jej moc oddziaływania jako znaku w liturgii warto:

zatroszczyć się o stałą ambonę lub w ogóle o ambonę, choćby tymczasowo przenośną;

– wskazywać osobom świeckim, które czytają lub śpiewają psalmy, wartość odpowiedniego i godnego stroju w czasie liturgii i przy ambonie;

– odczytywać czytania tylko z lekcjonarza (i ewangeliarza);

– podjąć większe starania o wdrożenie postanowienia Soboru Watykańskiego II o umieszczenie miejsca przewodniczenia i zaczynanie Mszy z tego miejsca, by stało się bardziej czytelne przeznaczenie ambony tylko dla słowa Bożego i liturgii słowa;

– wystawiać dodatkowy pulpit lub po prostu wyposażyć w dodatkowy mikrofon poza amboną komentatora, prowadzącego śpiew i inne osoby, które nie pełnią posługi słowa. (Intrygujące dla wiernych „niedopuszczenie” do ambony niektórych osób może być okazją do pogłębienia rozumienia liturgii.);

– projektując nowe ambony, zadbać o szczegóły podane wyżej, a także o odpowiednią odległość ambony od ołtarza, tak by można było swobodnie obejść ołtarz bez konieczności obchodzenia ambony.

Inne artykuły GłównaWięcej wpisów »
Mission News Theme by Compete Themes.
error: Treści chronione prawem autorskim. Kopiowanie zabronione.