Press "Enter" to skip to content

Piwowarczyk. Walka z Kościołem i cywilizacją łacińską.Odcinek 52: Rasizm i eugenika jako tryumf „postępu”, laicyzacji i zbrodniczych ideologii

Od początku XX wieku w elitach społecznych dominowało poczucie niezwykłych możliwości człowieka. Wynikało to z niezaprzeczalnego postępu ludzkiej wiedzy i umiejętności. Następowały rewolucyjne zmiany. Szybka urbanizacja prowadziła do atomizacji społeczeństw, które łatwo ulegały sterowaniu i manipulacji przez środki przekazu. Obieg informacji tworzył społeczeństwo masowe. Kultura masowa, poddawana laicyzacji, osłabiała tradycję życia religijnego i obniżała autorytet władzy kościelnej. Rosnącą popularność zdobywała materialistyczna interpretacja teorii Darwina o pochodzeniu gatunków. Powstałe wizje były pełne optymizmu poznawczego.

Rzadko zauważano, że postęp techniczny i cywilizacyjny przy kryzysie wartości nie likwiduje problemów społecznych, a stwarza nowe. Co więcej, postęp naukowy przyniósł tyle odpowiedzi na dręczące ludzkość pytania, ile nowych pytań. Nadczłowiek Nietzschego, który zastępował Boga egoizmem, okazywał się istotą niepanującą nad swoimi popędami. Bunt przeciw rzeczywistości społecznej przybierał często postać skrajnych ideologii. Materialistyczna antropologia zaczynała zbliżać człowieka do zwierzęcia, którego świadomość i przeznaczenie pozostawały coraz większą tajemnicą. Niszczenie tradycji i przełamywanie tabu stawało się wspólnym mianownikiem większości ruchów intelektualnych i artystycznych XX wieku. Nie rozróżniano przy tym najczęściej, co było w tej tradycji dobrego, a co złego.

Początek XX wieku obfitował w rosnące napięcia międzynarodowe, Europa podzieliła się na dwa wrogie obozy. W każdej chwili groził wybuch wojny na wielką skalę. XX wiek to wiek zbrodniczych ideologii, takich jak rasizm czy eugenika, a także innych, o których będę pisał później.

Za twórcę nowoczesnej teorii rasizmu należy uznać Francuza Arthura de Gobineau (1816 – 1882). W „Szkicu o nierówności ras” wyróżniał on trzy rasy: białą, żółtą i czarną. Najwyżej cenił rasę białą, a najgorzej czarną. Wśród przedstawicieli rasy białej najniżej cenił Słowian, nazywając ich mieszanką ras. Twierdził on, że mieszanie ras nie wychodzi cywilizacji na dobre. Kontynuatorem doktryny rasistowskiej był francuski antropolog Georges Vacher de Lapouge (1851 – 1936), marksista i działacz Francuskiej Partii Robotniczej. Tezy Gobineau rozwijał też Houston Stewart Chamberlain, głoszący tezy o nierówności ras. Na przełomie XIX i XX wieku teorie rasistowskie stały się niezwykle popularne we Francji, Anglii, a szczególnie w Niemczech. W XX-wiecznych środowiskach naukowych było wielu, którzy wyznawali marksizm i bliskie nazizmowi teorie rasistowskie.

Należy pamiętać, że naukowym uzasadnieniem ideologii rasizmu był ewolucjonizm, który był również doskonałym narzędziem w walce z religią i ideą ustanawiającego moralność chrześcijańską Boga. Ewolucjonizm został z entuzjazmem zaadaptowany na potrzeby antropologii marksistowskiej oraz wszelkich nurtów antyreligijnych.

Program eugeniczny miał swoje korzenie w apoteozie człowieka. Wbrew ograniczoności był on myślą przewodnią autorów, którzy lansowali wizję człowieka jako istoty samowystarczalnej, a więc antropologię nieograniczoną. Jednym z protoplastów eugeniki był Artur Schopenhauer. Jako jeden z pierwszych wyciągnął on ostateczne konsekwencje z ateizmu i stwierdził, że świat jest grą sił fizycznych i bezmyślnych przypadków.

Człowiek, który usunął transcendentne podstawy prawa i moralności, a prymat ich tworzenia przyznał ludzkiej „woli powszechnej” to Jean-Jacques Rousseau. Kolejnymi konsekwentnymi ateistami i czcicielami ludzkiej woli oraz skrajnego indywidualizmu, jak i wyznawcami irracjonalistycznej koncepcji wolności byli Max Stirner i Friedrich Nietzsche. Twórcy relatywizmu moralnego – odrzucenia wszelkich wartości i norm, zwłaszcza moralnych. Można powiedzieć „jeden wart drugiego”, szczególnie, że Nietzsche głosił idee „nadczłowieka” i koncepcję „moralności panów”, tworzącą podwaliny faszyzmu i nazizmu. Darwinizm, rasizm i eugenika były ważnym krokiem ku kulturze śmierci. W popularyzowaniu eugeniki największe zasługi należy przyznać Francisowi Galtonowi i Ernstowi Haeckelowi.

Galton popularyzował eugenikę i proponował selekcję ludzi, poprzez rozsądne małżeństwa na przestrzeni kilku pokoleń. Z poglądów eugenicznych jasno wynikało, kto ma prawo życia, a kto nie. Oficjalnym poparciem dla eugeniki w Wielkiej Brytanii było nadanie Galtonowi, w 1909 roku, tytułu szlacheckiego przez króla Edwarda VII. Eugenika uzyskała wielu zwolenników w Niemczech, krajach skandynawskich i USA. Pierwszoplanową postacią eugeniki w Niemczech był Haeckel, nazywający samobójstwo „czynem zbawiennym”. Propagował również prawo matki do zabijania swojego płodu. Dziś te prawo przysługuje w prawie wszystkich krajach świata. Argumentacja Haeckela była podstawą nazistowskiego programu eugenicznego, w ramach którego w latach trzydziestych w Niemczech zamordowano siedemdziesiąt tysięcy niepełnosprawnych intelektualnie osób. Jest to niepojęte, we wszystkich krajach cywilizacji zachodniej ustawowo zabrania propagowania się ideologii nazistowskiej, jednocześnie nie tylko akceptuje się, lecz propaguje się eugenikę, czyli zabijanie nienarodzonych dzieci – kultura śmierci, która jest współczesnym barbarzyństwem.

Antoni Piwowarczyk

Na podstawie „Roztrzaskane lustro: upadek cywilizacji zachodniej”, profesor Wojciech Roszkowski, Wydawnictwo Biały Kruk, Kraków 2019 r.

Inne artykuły ArchiwumWięcej wpisów »