Press "Enter" to skip to content

Piwowarczyk.Walka z Kościołem i cywilizacją łacińską. Odcinek 55: Ideologia marksistowska, rewolucja bolszewicka i jej skutki

Opisane w poprzednich odcinkach wydarzenia historyczne miały rewolucyjny charakter dla Europy i świata zachodniego. Rewolucja jest przeciwieństwem porządku, jest jakimś stanem rzeczy, ale na pewno nie porządku. To ruch, który zmierza do zniszczenia prawowitej władzy lub ładu i zastąpienia ich władzą nieprawowitą. Istotą i sednem rewolucji w Europie w XVI i XVIII wieku był i jest po prostu bunt przeciw Bogu. To rebelia przeciw prawu Bożemu i wynikającemu z niego prawu naturalnego. Dotychczas rewolucja w procesie historycznym dotyczącym wojny z Kościołem Katolickim przeszła trzy etapy, trzy fazy – trzy rewolucje.

Pierwsza faza – rewolucja, która nastąpiła między średniowieczem, a nowożytnością, mająca zarazem charakter religijny i antyreligijny to reformacja – protestantyzm. Nastąpiło wówczas oddzielenie rozumu od wiary.

Druga faza – rewolucja, której matrycą była rewolucja francuska, miała charakter polityczny, czyli prowadziła do obalenia struktur tradycyjnej władzy, tak zwanego sojuszu ołtarza i tronu. Miała ona również charakter antyreligijny.

Trzecia faza – rewolucja marksistowska, której matrycą była rewolucja bolszewicka w Rosji, miała charakter społeczno-ekonomiczno-polityczny. Chodziło o zniszczenie instytucji społecznych, na przykład rodziny, zlikwidowania własności prywatnej i zmiany ustroju politycznego. Tak jak dwie poprzednie, miała charakter antyreligijny.

Komunizm okazał się najbardziej agresywnym i destrukcyjnym ruchem. Teoria marksistowska i rewolucja bolszewicka kopiowały próby stworzenia „nowego świata” i „nowego człowieka” na wzór rewolucji francuskiej, korzystały z metod i doświadczeń jakobinów. Zbrodnie w imię postępu, równości i sprawiedliwości były wielokrotnie większe od francuskiego pierwowzoru. Uzasadnieniem filozoficznym marksizmu miał być materializm dialektyczny, wykorzystywano również ewolucjonizm.

Marksizm twierdził, że przyczyną niesprawiedliwości społecznej jest prywatna własność środków produkcji i podział klasowy społeczeństwa na kapitalistów i proletariat. Ten konflikt jest nieusuwalny, a wyzysk stanowi jego istotę. Likwidacja systemu wyzysku możliwa jest przez likwidację własności prywatnej i klas społecznych, a ta może nastąpić jedynie w drodze rewolucji zbrojnej, której ma dokonać proletariat. Celem rewolucji jest zdobycie władzy politycznej przez proletariat. Przemoc i terror to podstawowa metoda w tym dziele, jaką stosowali bolszewicy. Lenin twierdził że „dyktatura proletariatu jest najwyższym stadium demokracji”. Propagowano tak zwany „naukowy światopogląd”, czyli bezwzględną i okrutną walkę z religią chrześcijańską. Obok kapitalistów, ludzi kościoła uważano za największych wrogów ludu, których należy zlikwidować. Ateizm był oficjalną doktryną państwa, stosowano niczym nieograniczoną przemoc, a więc masowe mordy, rozstrzeliwanie bez sądów, tortury i obozu pracy przymusowej, w praktyce stanowiące obozy śmierci. Wynikało to z logiki rewolucji w wydaniu bolszewickim. Lenin dowodził: „Nie dojdziemy nigdzie, jeśli uciekniemy od terroru”.

Za czasów Stalina logikę tę stosowano na gigantyczną skalę. Główną podporą systemu stała się masowa propaganda. Warto zauważyć, że gospodarka w bolszewickiej Rosji opierała się na przymusowej pracy. Efektem rządów bolszewików były również miliony

ludzi złamanych psychicznie i życiowo, a także zahamowanie rozwoju gospodarki. Skutkiem tych rządów było zakłamanie świadomości historycznej oraz upowszechnienie kłamstwa. Używanie logicznie sprzecznych określeń było stałą praktyką terroryzowania umysłów.

Wszystkie te potworności, sprzeczności i absurdy tłumaczono „dialektyką”. Grzechem pierwotnym komunizmu był moralny relatywizm. Uznano, że normy moralne są zjawiskiem historycznym, a więc pojęcia dobra i zła są pojęciami względnymi, podobnie jak pojęcie prawdy. Wiara, że ludzie mogą zrealizować raj na ziemi z zastosowaniem przemocy, jest oczywistym absurdem i wielkim oszustwem.

Komunizm nie tylko w wersji sowieckiej był systemem ludobójczym. Ofiarami systemu komunistycznego było 73 milionów ludzi w Chinach, około 60 milionów w ZSRR, ponad 3 miliony w Korei Północnej, ponad 2,5 miliona w Kambodży i dalsze miliony w Wietnamie, Etiopii, Angoli, Rumunii, Jugosławii, Mozambiku, Bułgarii, Albanii, na Kubie, w Polsce, Węgrzech, Czechosłowacji, NRD i innych krajach. Efektem dziesięcioleci rządów komunistycznych były też miliony ludzi deportowanych na Syberię czy do Kazachstanu, między innymi miliony Polaków. Żeby zrozumieć, czym naprawdę był komunizm należy poznać losy narodów ZSRR, Chin, Korei Północnej i innych krajów komunistycznych.

Antoni Piwowarczyk

Inne artykuły ArchiwumWięcej wpisów »