Press "Enter" to skip to content

Dlaczego istnieję?

Ból istnienia. Dlaczego w ogóle istnieję? Wszak nie składałem żadnego wniosku o zaistnienie!”. Dogłębnie odważne pytania, w sercach wielu… Bóg dał człowiekowi wolność. Z żelazną konsekwencją dopuszcza nawet mrożące krew w żyłach zdarzenia i wydarzenia. Tak wiele widać i słychać. Ale o wiele więcej dramatów i tragedii pozostaje starannie ukrytych.  „Pobożne” zdjęcia szczęśliwych ludzi, które tak naprawdę przedstawiają szczęśliwe maski nieszczęśliwych twarzy. Wprawne oko wszystko dostrzeże. Niektóre opowieści o darze życia; tak przesłodzone, że aż przyprawiają o mdłości. Naprawdę nie wiadomo: śmiać się czy płakać?

Tak, Bóg radykalnie na serio traktuje wolność. I Chwała Bogu za to! W ten sposób nie czyni z nas żałośnie podskakujących marionetek.  Ale w życiu każdego człowieka istnieje jeden absolutny wyjątek. Nikt nie pojawił się w świecie jako konsekwencja własnego wyboru. Żyjemy tylko i wyłącznie na mocy absolutnie arbitralnej decyzji Boga. W swych odwiecznych planach Bóg uznał: „ten oto człowiek będzie istniał” i „stworzył go”; bez żadnej zgody ze strony stworzonego.  

Bóg nie mógł poprosić o taką zgodę, gdyż po prostu danego konkretnego człowieka jeszcze nie było.  Bóg, który kocha wolność, jest w pewien sposób „zmuszony stworzyć bez pytania”. U najpierwotniejszych źródeł nie mamy możliwości wyboru własnego życia. Pozostaje jedynie przyjęcie obiektywnego faktu: „zaistniałem”. Ale takie stwierdzenie w żaden sposób nie jest tożsame ze zdaniem: „otrzymałem dar życia”. Jeśli ktoś zmusza do wdzięcznego przyjęcia życia, staje się wtedy okrutnym ideologiem, który w głębi swego serca tak naprawdę nienawidzi życia. Kompletne niezrozumienie Boga. Bóg już chwilę po stworzeniu daje człowiekowi prawo do nazwania swego życia „darem” lub „nie-darem”. Bóg nie jest tyranem, narzucającym bezlitośnie swe dekrety. W głębi serca mogę powiedzieć : „chcę żyć”, „nie chcę żyć”, a nawet radykalne do szpiku kości: „nienawidzę swojego życia”. 

I tu rzecz przedziwna! Często ci, którzy bez sztucznego słodzenia wykrzyczeli radykalny ból swego istnienia, stają się potem autentycznymi przyjaciółmi Boga i z ujmującą czystością mówią: „dziękuję za dar życia; twojego, mojego”. Z kolei dogłębnie przerażający jest  mechanizm wewnętrznego zakłamania, który polega na głoszeniu wartości życia, przy jednoczesnym zabijaniu innych. Wtedy, nawet gdyby ktoś namiętnie wołał: „Życie jest darem!”, tak naprawdę krzyczy na całe gardło: „Nienawidzę swojego życia”. Głęboko ukryta złość i agresja wobec siebie uzewnętrznia się wtedy w akcie zła wobec drugiego. Człowiek, który naprawdę mówi „chcę żyć”, ma w sercu pokój; nie pojawia się u niego opresyjność pod pozorem miłości życia.  

Niezmiennie jednak pozostaje pytanie: dlaczego Bóg, dogłębnie szanujący wolność, nie daje szansy na samounicestwienie? Po stworzeniu istniałaby wówczas możliwość absolutnego wyboru. Kto chce żyć, wciska przycisk „chcę żyć na zawsze” i pozostaje na wieki. Kto nie chce żyć, wciska przycisk „samounicestwienie” i znika na wieki; zamiana w nicość. Takiej opcji nie ma…

Ewangeliczna scena Przemienienia Jezusa na Górze Tabor rodzi ufną Nadzieję, że widocznie tak jest najlepiej (Por. Mt 17, 1-9)… Aż serce drży w śmiertelno-życiowym wpatrzeniu i wsłuchaniu. Ewangelia relacjonuje wyjście Jezusa wraz z uczniami na górę wysoką: „Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak  światło”. Uczniom dodał otuchy: „Wstańcie, nie lękajcie się”. Ważne! To wydarzenie Przemienienia miało miejsce po uprzedniej zapowiedzi tragedii cierpienia i śmierci na drodze do Zmartwychwstania. Elektryzujący styk z bezmiarem życiowych tortur serc cokolwiek czujących… 

Przemienienie Jezusa to rzeczywiste ponadczasowe wydarzenie, które skłania do poważnego rozważenia możliwości wypowiedzenia słów „chcę żyć”. Jezu ufam Tobie!… Miłość?…

ks. Leszek Niewiadomski, eremita

Inne artykuły ArchiwumWięcej wpisów »